Moe

Nu alles geregeld is, en je niet meer naar je werk hoeft, mag je toegeven aan je moeheid. Maar dat is nog niet zo gemakkelijk. Sterker nog, het is erg moeilijk om toe te geven aan de moeheid.  Jouw lichaam zit nog val adrenaline, stress, emoties en onrust. Je KUNT nog helemaal niet uitrusten.


Je hebt roofbouw gepleegd en jouw hele systeem is daardoor van slag. Pas als je gaat landen in jouw burn out, word je rustiger en ga je de moeheid voelen. Dat duurt gewoon even. 


Gun jezelf een paar weken om kalm te worden en te accepteren dat je een burn out hebt. Pas daarna ga je voelen dat je heel moe bent en ga je toegeven aan de situatie. Je merkt dan pas dat je echt burned out bent.


De komende sites ga ik je onderwerpen laten lezen die je hierbij helpen.


Mijn verhaal.

Mijn lichaam was op, maar ik herkende het niet. Ik bleef veel buikpijn hebben. Weken nadat ik thuis kwam te zitten, had ik nog steeds buikpijn. In de loop van de tijd begon ik in te zien dat deze buikpijn een signaal was van te veel stress en vermoeidheid.


Toen ik dat door kreeg, begon ik (heel langzaam) te landen in mijn burn out en voelde ik de moeheid. 


Wat mij geholpen heeft is opschrijven wat er aan de hand is. Okee ik heb weer buikpijn, maar we krijgen zo ziekenbezoek. Hmm zou daar een verband in zitten? Zo ben ik met kleine stapjes de signalen gaan waarnemen en gaan koppelen. Na verloop van tijd zie je een bepaald patroon ontstaan en daar kun je op anticiperen.


Dit patroon herkennen is een vorm van landen. Het leren accepteren dat het zo is.


Wat is positief?

Kennelijk moet je eerst rustig worden om tot rust te komen. De komende weken ga je dat ervaren. Gebruik ook 1.9 Schrift.

Deze stapjes heb je nodig om op het punt van rust te komen. Als je dat punt bereikt is dat alles omvattend.

Het rusten voelt als een bevrijding.   


Tips:

  1. Accepteer dat het nu even zo is. Heb het vertrouwen dat dit niet zo blijft en dat je echt tot rust gaat komen
  2. Rare dingen, zoals hoofdpijn, buikpijn, gevoel van niet weten, en onrust die horen er bij. 
  3. Ook gevoelens van onmacht, onbegrip, zijn normaal.
  4. Het idee dat je meteen tot rust komt en meteen kunt slapen, moet je voorlopig even parkeren. Het is een proces van uitrazen.
Houd moet het komt goed!!

Als docent heb je wel eens een ouderavond. Dat is altijd spannend en ook vermoeiend. Aan het einde van zo’n avond kun je eigenlijk niet goed slapen. De adrenaline, de gesprekken, de onderwerpen enz. die zitten nog te veel in je hoofd. Pas als je rustig wordt (je gaat even douchen i.d.) dan merk je dat je kunt gaan slapen.


Hier is dat net zo. De jaren van roofbouw op jouw lijf maken dat uitrusten nog niet kan. Eerst moet je uitrazen voordat het zover is en dat heeft tijd nodig. Als je tot rust komt dan pas voel je de burn out en kun je veel slapen. Uren aan een stuk. 


Dat moment komt ook voor jou. Als het nu nog niet zo ver is, geen paniek, dan ben je nog niet zo ver. Probeer jezelf ook niet te dwingen om rustig te worden, dat werkt eigenlijk nooit. 


Het is echt een kwestie van geduld.